Ciekawe ile jeszcze razy napiszą, że drzwi są przesuwne, a co za tym idzie, należy je przesunąć. A może trzy razy już wystarczą? Nie wiem, nie wiem...
jacek23151
Adres WWW: jacek23151.pinger.pl
719 wpisów
Średnio co: 14 godzin
Ostatni wpis: dzisiaj, 14:54
Licznik odwiedzin: 57 707 (439 dni)
Jesteś niezalogowany. Niektóre wpisy dostępne są tylko dla znajomych.
Prosto od Maruszki zdjęcie z Krakowa. Działający ku jej - i mojemu też - zdziwieniu jest normalnie otwarty i działa!
O, takie sople wiszą na daszku zabezpieczającym przed spadnięciem czegokolwiek na budynku Romanistyki i Iberystyki, gdzie mieści się również nasz dziekanat. Dokładnie pod oknami rzeczonego dziekanatu. Idąc wczoraj po odbiór podania pomyślałem sobie, że jest to pierwsza pułapka, która jest zastawiana na interesanta zanim jeszcze wejdzie do budynku.
Może nie widać, ale sople mają po 10-15 cm i są ostre jak jasna cholera.
Może nie widać, ale sople mają po 10-15 cm i są ostre jak jasna cholera.
A w sprawie zakupu glazury zgłaszać się do mięsnego! To się nazywa logika!
Co ciekawe, ogłoszenie wisi na witrynie galerii obrazów rzecz jasna.
Co ciekawe, ogłoszenie wisi na witrynie galerii obrazów rzecz jasna.
Oto hand-made reklama baru kawowego Piotruś, jednego z ostatnich reliktów gastronomii z poprzedniej epoki w Warszawie (przy Nowym Świecie). Ciekawi mnie zwłaszcza dolna kartka, choć nie ukrywam, że i motyw pieroga, nawiązujący do serca przebitego strzałą, nie jest zły.
Byłem dzisiaj w Narodowej. Często bywam, dostałem nawet wypasioną kartę, która uprawnia mnie do wejścia do wszystkich czytelń, ale zdjęcie dzisiejsze pochodzi z kibla.
W ogóle kible w BN to osobna sprawa. Aż dziwne, że w eleganckim budynku są tak śmierdzące klopy! Nawet nie chodzi o to, że obsrane czy brudne, ale śmierdzi tam niemożebnie, do tego ohydna bordowa glazura. A pojemniki na papier są regularnie pstrzone napisami i żeby głębokimi. Niewyszukane propozycje, wojny kibiców piłkarskich, pisanie o tym co komu i gdzie włożyć itp.
Dziś natrafiłem na taką perełkę. Jestem w sumie kibicem, nie wiem, czy się nie obrazić...
W ogóle kible w BN to osobna sprawa. Aż dziwne, że w eleganckim budynku są tak śmierdzące klopy! Nawet nie chodzi o to, że obsrane czy brudne, ale śmierdzi tam niemożebnie, do tego ohydna bordowa glazura. A pojemniki na papier są regularnie pstrzone napisami i żeby głębokimi. Niewyszukane propozycje, wojny kibiców piłkarskich, pisanie o tym co komu i gdzie włożyć itp.
Dziś natrafiłem na taką perełkę. Jestem w sumie kibicem, nie wiem, czy się nie obrazić...
Bo grunt to dać dobry przykład tym, którzy się mają zastosować do wytycznych, prawda? Na administrację zawsze można liczyć!
Nie muszę mówić, że pismo podpisała Kwestura, prawda?
Nie muszę mówić, że pismo podpisała Kwestura, prawda?
Tak w zasadzie to trochę psim swędem do tego cyklu, bo byli znani dłużej niż chwilę, ale tak w sumie pewnie każdy musi ich z jakichś czeluści pamięci wydobyć. Również dlatego, że przedstawicieli synthpopu nie było jeszcze w tym cyklu.
Grupa Erasure, czyli Andy Bell i Vince Clarke pojawili się w 1986 roku. Ich pierwsze single, mimo tego, że Vince (to ten łysy) był założycielem Depeche Mode i przygrywał na klawiszach Alison Moyet w ramach Yazoo! (swoją drogą Alison Moyet to kobieta o jednym z najładniejszych głosów muzyki rozrywkowej), były raczej popularne tylko w Europie. Na przykład ten:
Potem było już lepiej, bo album "Circus" miał jeden wielki hit - "Sometimes". Pamiętam, że bardzo mnie przerażał teledysk do niego, z uwagi na solistę chodzącego po gzymsie wieżowca (mam lęk wysokości):
Kolejny album przyniósł kolejny przebój - A Little Respect. To już rok 1988, a Andy zamiast udawać Freddiego Mercury'ego i zrywać z siebie koszulkę, zmienił image na bardziej, hm, ciotowaty. No ale jak mawiał kucharz Jurajda ze Szwejka, wszyscy esteci, a co za tym idzie niektórzy artyści siłą rzeczy też, są homoseksualistami co wynika z samej istoty estetyzmu.
Kolejny album, "Wild" przyniósł znaną melodię "Blue Savannah". Tu dla odmiany panowie malują się na niebiesko (Andy obowiązkowo bez koszulki):
Album "Chorus" przyniósł utwór tytułowy, dla mnie kwintesencję gatunku, zwanego synth-popem, z nieco psychodeliczną syntezatorową przygrywką na początku:
oraz wykorzystujący, za zgodą Glorii Gaynor, motyw z "I will survive", utworek "Love to hate you":
Później była jeszcze przebieranka za Abbę, to pewnie pamiętacie:
Album "I Say I Say I Say" z 1994 przeszedł już raczej bez echa, a potem chłopcy wydali jeszcze trzy nieudane albumy, z których w radiu pozostała niegodna uwagi przeróba "Solsbury Hill" Petera Gabriela i wrócili w 2005 roku promującym album "Nightbird" singlem "Breathe". Teledysk oryginalny, wersja akustyczna, bo się Sony BMG przywala na YT. Trochę się solista postarzał, nie?:
Mają się dobrze i nagrywają kolejne albumy, najnowszy ma wyjść w tym roku.
Poszpanowawszy "wiedzą specjalistyczną" życzę Państwu miłej niedzieli! A Pana/Panią, który zna mnie z zajęć zachęcam do rozmowy w cztery oczy, a nie kryjąc się za nickiem "gość" i inicjałami
Grupa Erasure, czyli Andy Bell i Vince Clarke pojawili się w 1986 roku. Ich pierwsze single, mimo tego, że Vince (to ten łysy) był założycielem Depeche Mode i przygrywał na klawiszach Alison Moyet w ramach Yazoo! (swoją drogą Alison Moyet to kobieta o jednym z najładniejszych głosów muzyki rozrywkowej), były raczej popularne tylko w Europie. Na przykład ten:
Potem było już lepiej, bo album "Circus" miał jeden wielki hit - "Sometimes". Pamiętam, że bardzo mnie przerażał teledysk do niego, z uwagi na solistę chodzącego po gzymsie wieżowca (mam lęk wysokości):
Kolejny album przyniósł kolejny przebój - A Little Respect. To już rok 1988, a Andy zamiast udawać Freddiego Mercury'ego i zrywać z siebie koszulkę, zmienił image na bardziej, hm, ciotowaty. No ale jak mawiał kucharz Jurajda ze Szwejka, wszyscy esteci, a co za tym idzie niektórzy artyści siłą rzeczy też, są homoseksualistami co wynika z samej istoty estetyzmu.
Kolejny album, "Wild" przyniósł znaną melodię "Blue Savannah". Tu dla odmiany panowie malują się na niebiesko (Andy obowiązkowo bez koszulki):
Album "Chorus" przyniósł utwór tytułowy, dla mnie kwintesencję gatunku, zwanego synth-popem, z nieco psychodeliczną syntezatorową przygrywką na początku:
oraz wykorzystujący, za zgodą Glorii Gaynor, motyw z "I will survive", utworek "Love to hate you":
Później była jeszcze przebieranka za Abbę, to pewnie pamiętacie:
Album "I Say I Say I Say" z 1994 przeszedł już raczej bez echa, a potem chłopcy wydali jeszcze trzy nieudane albumy, z których w radiu pozostała niegodna uwagi przeróba "Solsbury Hill" Petera Gabriela i wrócili w 2005 roku promującym album "Nightbird" singlem "Breathe". Teledysk oryginalny, wersja akustyczna, bo się Sony BMG przywala na YT. Trochę się solista postarzał, nie?:
Mają się dobrze i nagrywają kolejne albumy, najnowszy ma wyjść w tym roku.
Poszpanowawszy "wiedzą specjalistyczną" życzę Państwu miłej niedzieli! A Pana/Panią, który zna mnie z zajęć zachęcam do rozmowy w cztery oczy, a nie kryjąc się za nickiem "gość" i inicjałami
Tak się zastanawiam, czy forma "tasiemką" na tym ogłoszeniu to jakiś relikt liczby podwójnej? A może nowa końcówka miejscownika?
Powiadamiaj mnie o nowych wpisach
jacek23151
jacek23151
O mnie: Tropiciel absurdów.
Motto: Nie ma czegoś tak głupiego, żeby ktoś nie był tego w stanie wymyślić.
Strony WWW:
- www.blogroku.pl/jacek23151,gwb17,blog.html
- czteryiwiecejkolek.wordpress.com - Okołokomunikacyjne wynurzenia Magdy - polecam!
Kategorie minibloga:
-
kochanica demona:
-
Kekoe:
-
Azalee26:
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (3) ›